Ananın Evlatlarına Hasreti...

İçim nasıl yaralı biliyor musun?

Haberin var mı?

Kalbimin sızısından.

Tam tamına.

Beş oğlan yetiştirdim ben.

Hiç şikâyet etmeden

Seve, seve canı gönülden

Hiç ağlatmadan,

... Aç bırakmadan,

Hasta etmeden

Ben yaşamdan vaaz geçtim

Hiç şikâyetçi değilim

Onlar benim

Canım ciğerimdi

Nefesimdi, neşem di

Yaşam sebebimdi

Dünyamdaki her şeyim di

Onlarda beni canlarından çok sever di

Şimdi ne oldu oğullarıma

Yabancı oldular bana

Onlarda bindiler acımasız yaşam katarlarına

Unuttular beni

Dünyanın kervan geçmeyen bir köşesin de

Özlemleri içimi sardı

Yara gibi sızlar oldu kalbim

Gözyaşlarım dinmez oldu

Evimin içi resimlerinle sergiye döndü

Sandık diplerinde sakladığım

Küçük çoraplarınla, gömleklerinle

Avunur oldum

Oyuncak arabalarına bakar ağlarım

Nerde benim oğullarım?

Beni neden yalnız bıraktılar

Bana neden zamanları yoktur

Oysa ben onlara bütün zamanımı harcadım

Şimdilere yol gözler oldum

Bayramları iple çekiyorum

Ama ya gelmezlerse diye korkuyorum

Her bayram

Telefon çalınca korkudan ölüyorum

Özür duyacağım diye

Kapım çalınca sevinçten deliriyorum

Geldiler diye

Onlardan hiçbir şey beklemiyorum

Kokularını, saclarını, boylarını, postlarını, seslerini, gülmelerini

Bana yaptıkları şakalarını

Özledim

Sade özlemlerimi gidersinler yeter

Bu kadarı da beni mutlu eder

Gülçin Kaçar