Anama Şiir

değil bir değil beş on

anaların olsa yıl 365 gün yetmez

tutsak oğul anasına fazla bir şey veremez

bitmemiş bir şiir yazar en fazla

ve der ki tüm analara andaç ola

dayanamaz sen de ağlardın bizi susturamadığın gecelerde

yırtık atletlerden fitil takardın neftini ödünç koyduğun şişelere

bir dövendir sevgi sende

yüreğinin harmanında taşlanan

yaralı dilleri dağlayan dikenler üstünde

öyle bir borç bıraktın ki üstümde elli yıllık kutsal anneliğe dayanan

karşılığı ödenmez içerde

şimdi benim ilkel kölelik günlerimin hüznünü arıyor

lekesiz lamba ışıklarında sabitleşen gözlerim

kıvrılıp giden çıra islerine karışırdı özlemlerin

üstümüze bir gelincik gibi açardı yıkadığın rubalar

böyle zamanlarda gülerdi gözlerin

kurtulurduk damlara sığmayan hüzünlerden

çam kokusu dizlerinden sarı arpa saplarına dökülen

ay altında nar suyunu kaplardı

ve sen onları hepimizden gizleyerek çevirip çiğneyerek

çelik dişli dirgenlerle ilençlerdin

bağrımızda oturan kına taşlarında çalınırdı

akşam ayamıza bağladığın yeşil desenler

sabah çatlak ellerimizde bayraklaşırdı

gözlerinden okurdum yüreğinde diyemlenen derdini

GİTMEKTEN VAZGEÇ derdin BIRAKMAZLAR BU KEZ SENİ

feryadınla ne çözdün ne de tutabildin beni

sil gözlerini duvarlar büyütüyor şimdi

topraklarla kundakladığın fideleri

bir gün yağmur öyle yağacak ki karanlığı mavileyen şimşeklerin ardından

kayalar su saklayacak kuşlar için

15 Mayıs 85