Amentüsü Üfürük

Ağzı dünden devrik leylik leylik heheylik

Viran ören her defası suyu değirmenine uğramayan

Her defası son defasına eskisine uyan sütliman

Biröncekinden herdemlik sapır supur dipnotik

Cızlayı hayat göstergesi

Dümdüzü işaret eden ölüm ayinlerinden amentüleyen

Ne kadar harab olursa hayat

O kadar zevkine düşkün sarhoşik naralarla inancı tescilli

Çıldırak haykırışların yapılmış kuklası, herdefası,

Her dört duvararası tangotik

Gardiyan girişli lafların arasında sıkışıp kalan

Tırnak ucu mihenginden mizanına

Kendi ağında tutuklu kurum kurum yüksek poz

Azıcık bu dünyalık diye kıvırttırıp

Çok ahretler gammazcısı hiçin

Yeryüzünde tanrıcılık oynaşımından menzil alan

Üfür üfür ...

De hadi üfür...! Avurdun şişebildiği kadar

Yadı niyazı kirli soluğunda kopan tufanda

Kopyasına uygun

Sarhoş sallama poşetli dem gibi zıvan

Gönlü kara, gözü kin, tavrı ölük ...

Paçasız sıyrılmış bir kından insanlığın üstüne üstüne

Sallanıp..

Yaşam becerisi bugüne yetmediğinden

Bu günü ısrarla düne sürüklemeye çalışan borazanın zırtı

Kral soytarısı sultan bülbülü...De...!

Ne diyeceksen..O yıkıldığın trafik,

Üfür üfür insan uyuşturan sarhoş ölçer alete çakılı

De ne diyeceksen zaten hali viranda bellisin...!

Hepi topu dünde biriktirdiği

Bir yığın küflü ve küfürlü kuyulaşmaların depoladığı

Pis ve pasaklı damardan

Çoktan mezarlığını bile terketmiş sonsuz bir arızanın

Hayaletinden züğürtlük zenginlik kotarıp

Bugünden bıkmışcasına

Geçmişe seslenen pasif ünlemli eeeeeeeey..!

Kimsen çık o dipten diyeceğin

Ağzından dökülen anlaşılmasızlıklardan belli

Kafasında işlemez

Ve bozuk bir saate zamanı hapsettiğini sanarak

Bütün akıp giden hayat nehirlerini

Gidiş yollarını köpük kusanlarla dinamitleyip

Yazık sen yıkmakla kalmadığın

İntikam zehrinden kurcaladığın çocuklarında

Senle o delik deşik köhnede senle bir...

Adamdan sayıp..içindeki yok insanı

Aynı çöplık kuyulara sürüklenecektir

Seyfi Karaca...Ekim / 10