Allahın Çocukluğu

İnsanın dönüp döneceği yerdir

Çocukluğu.

Sabah ezanı

Bu yüzden

Müslümanlara

Allahın selamını öğretir.

Allahın çocukluğu

Gündoğumunda

Ölüleri anmakla başlar.

Ve anne ölür

Ezanda ölür anne

Selamı üzerine olan her çocuk

Allahı düşünür.

Dili vardır taşların.

Sabahları en çok

Islak bir huzurla

Yatarken onlar

İçleri ıslanmış kadınlar

Pörsümüş yorgun erkekler

Kutsanmak umuduyla

Kıvrılır uyurlar.

Hepsi laf bunların.

Bana kalsa

Ağır bir abdest kokusu

İnce belli sürahiler

Kadınların nemli apışaraları kokan

Pazen donları.

Burada

Sözolmamış sesin kederiyle

Başlar gün.

Ve denir ki;

Kaderinizi sevin

Sevin kaderinizi

Ve hayat için

Tatlı bir tesadüf deyin.

Ağır bir abdest kokusu

İnce belli sürahiler

Kadınların apışarası nemli pazen donları

Ve mantarlı ayakları erkeklerin.

Şadırvanda alaca su:

Damlar

Damlar.

Ellerin beyazlığındadır ölüm

Gövdenin kıvrımında.

Benim erkeğimi isterken titreyen

İçimin suyunda

Ben unuttum her şeyi.

Geldiğim yeri

Annemi, babamı,

Mezarlığa gitmeyi.

Orada yapayalnız kaldı meşe

Ölülerin arasında ölümü en iyi anlatan meşe.

Bir ağaç nerede duruyorsa

Benziyor oraya.

Meşe mesela

Akdeniz'de taşların arasında

Farklı mı taşlardan?

Selvi, ölülerin karanlık bir ah'la

Durdukları son anın ipidir.

Salkım söğüt, yaslı söğüt

Suya kaptırmış içini, kırılgan.

Benzer her şey baktığına.

Ben anneme benzerim

Babama da tabii.

Ve büyük halamın evinde yaşayan kediye de.

Aslında şu yeryüzünü denizlerle düşünmemiz yok mu

Hata ediyoruz.

Dünyanın nefes aldığı bir ilk andı denizleri yapan.

Dağları yapan bir öfkeydi

Böyle söylüyor ilk kitaplar.

Her dilin kendinden önce,

Çok önce bir hayatı var.

Ve onu sadece

Bu kitaplar konuşuyor.

Susarak bakıyoruz biz

Hatırlamayarak.

Şairler bir bok anlamıyorlar aslında

Dünyanın çocuk kalmış bir acısı var

Ve bu ezanda çıkıyor ortaya.

Allahın selamı ölülerin üzerine oluyor

Aşk diye bir şeyin farkına varıyor insan

Dönmeyi öğreniyor

Yerden kurtularak

Durmadan dönerek

Çölde yaşayanlara fısıldanmış bir hakikatle

Kurur toprak

Nehir dediğin çölde kaybolur.

Toprağını gizler nehir dediğin.

Hiçliği tarif eden hiçliği anlar.

Yokluğa bürünmek o ilk anda.

Bir nehir tanıyorum

Kayboluyor

Bir çölün şehvetli karnında.

Bir ayan olma hali belki,

Ona en yakın göl

Kayıklarını tutarak içinde,

Balçığını yutuyor.

Ama biliyor ki,

Bir göl yutunca suyunu

Ortada kalır

Bir göl yutunca balıklarını

Kararır.

Tüm göllerini göremeden yeryüzünün

Öleceğiz.

Ne acı.

Gündoğumuyla gelen huzura da

Günbatımının sancısına da

Yabancısın.

De ki;

Sabahın efendisi sen değilsin

Kimse değil.

Yol gidenin

Gün dönenindir

Şiir hayatın

Ve görenin.

Allahın selamı

Müslümanların ülkesinde

Ölülerin üzerine olsun diyerek

Kanatır günü.

İnsanın çocukluğu annenin ölümüyle başlar

Bitmez çocukluğu annesi ölenin.

De ki;

Sabahın efendisi sen değilsin

Kimse değil.

Kanamış bir solukla bakmaktan

Yoruldum.

Kimsesi yok kimsenin.