Alaca Aydınlıkta

Yıkıcı dost'a

Gel de yürürken hiç konuşmayalım

Bir yanımız güvercinler, parke taş altımızda

Bırak Çıkrıkçılar Yokuşu orda dursun

Nasılsa vur emri çıkartıldı adımıza.

Nasılsa biz demeyi öğrendim, nasılsa

Şimdi ben dedikçe de sen geliyorsun aklıma.

Dünya bizim dışımızda, nesneler dışımızda

Konuşmak anlamsız, vur emri var hakkımızda.

Sevgiler de vurulur, bunu biz biliyoruz

Nesneleşen sevgilerle, yüzükle, gülücükle

Giysinin üstünde duruşunu ondan seviyorum

Gövdenin içinde kıpırdayışı ondan.

İnsandan kaçanlar olur yurt dışına

Sevmekten kaçanlar olur aile-içinde,

Kaçanlar olur yaşamaktan, yaşamları boyunca

Ve vur emri çıkartılır bizim adımıza.

Bırak Çıkrıkçılar Yokuşu orda dursun

Tüllerle, koltuklarla, yatak ve yorganıyla,

Bırak arkamızdan gelsin tarihçiler

Ve aramızı belirlesin omzundaki küçük çanta.

Gel, ve artık hiç konuşmayalım

Bir yanımız güvercinler, parke taş altımızda

Bırak Çıkrıkçılar Yokuşu orda dursun

Nasılsa vur emri çıkartıldı adımıza.

Ankara, 1980