Aklım ve Gönlüm İkiz Kardeş Gibi

Ne çok yağmur, ne çok buzlanma bu böyle

Kışın sert yüzünü sevemedim nedense

Zor günümdeyim terazimin bir gözü ağır çekiyor

Yeridir bana aklın ve gönlün kavgalı mı dense

Şükür aklım ve gönlüm ikiz kardeş gibi

Hem kara gecede hem aydınlık günde beraberler

Ele ele olmasaydık bütün zamanlarımızda

Umudumuza kar yağdırmaz mıydı bütün çareler

Sen gözlerime gülümseyince kalbim şenleniyor

Gözbebeklerimde ansızın bin bir çiçek açıyor

Kaderimi kaderi bilmiş güneşim her doğuşunda

Aşığa, çiçeğe, böceğe sımsıcak günaydınlar saçıyor

Bu şiirde hem gönlümün hem aklımın sesi var

Ne gönlümü ne aklımı birisinin peşine taktım

Seninle güçlüyüm sevdiğim, görüyorsun ayaktayım

Coştukça coşkun nehirlere döndüm aktım

Hasretin gönlümdeki ateşim, sevgin aklımı tetikleyenim

Mevlânâ’dan el almışım besbelli, yanıp tutuşsam da

Arzuladığım, gönül verip sevdiğim yalnız sensin

Yitirmem izini asla Mecnun olup çöllere düşsem de

Ah sevdiğim, sensiz geçen her dakikam en büyük kaybım

Öyle anlarımda hazinesini çaldırmış kuyumcular gibiyim

Ama şimdi sen varsın ya gecemde, gündüzümde

Sen de sakın aklından çıkarma beni, ebediyen seninim

4 Şubat 2011

Oyhan Hasan Bıldırki