Ah Bu Ramazanlar

Ah! Bu ramazanlar

İbadetten öte

Öyle yer etmiş ki yürekte

Ah! Bu ramazanlar

Bir adım daha yaklaşır, Yaradan’a

Akşam olur koşar, yuvasına

Koşar, orucunu bozmak için, insanlar

Ne hoş, ne anlamlı

Bir başkadır, ramazan da akşamlar

Ayak sesleri çekilir, bir bir

Akşam olur, koşar yuvasına, insanlar

Bomboş sokakların, sessizliğinden

Şu yolların tenhalığından, sükûttan mı?

Garip bir huzur çöker üstüme

Hele bir de rastladıysa ramazan

Bu yıl olduğu gibi, Eylül’e

Özlenir, anılır

O eski ramazanlar, tatlı bir hüzünle

Ah! Bu ramazanlar

Yıllar geçmiş, saça düşmüşse aklar

Nasıl da yüreği dağlar

Çocuklukta kalmış anılar

Gecenin bir vakti, o davulun sesi

Akla gelir

İftar topu

Ramazan pidesi

Her çocuk yüreğin, bir anneanne, bir babaannesi

Hasret olur, süzülür gözlerden, yıllar öncesi

Böler gecenin karasını, ramazan davulunun sesi

Ah! Bu ramazanlar

Yıllar alır, götürür çok değeri

İnsanoğlu, anladığında

Bir daha onların gelmeyeceğini geri

Yaşar yüreğinde, hasretle o eski günleri

Nerede

Ah! O eski ramazanlar

Babam rahmete kalmamış

Anam böyle yaşlanmamıştı

Dedem bile hayattaydı

Her şey nasıl da farklıydı

Ah! Şimdi nerede kaldı o eski ramazanlar

Kayboldu gitti, o eski tatlar

Yüreğim özlemle çarpıyor, ağlıyor anılar

Ah! Bu ramazanlar...