Ağustos’ta Öldürülen Çocuk

En kalleş ölüm zamansız olan ölüm

Köylere düşen kor ateş,

Üzerime sürülen

Panzer,

Henüz yedi yaşındayım

Günahım ne,

Çocuk olmam mı?

Kürt olmam mı?

Devlet

Ölümle yargıladı beni

Gün sıkıntılı gece sıkıntılı,

Benzim sararıp-soldu…

Ağustos’ta üşüyorum,

Öldürüldüm,

Kan-revan içindeyim,

Sırtımda kurşun ardımda oyuncaklarım kaldı!

Ey beyler bırakın bize dayattığınız kirli savaşı,

Artık anneler ağlamasın,

Toprak yanmasın

Yas tutulmasın

Her bir köşesi kan kokan

Hazro’da,

Cizre’de,

Başkale’de,

Biz çocuklar endişesiz oyunumuzu oynayalım.

Adım Baran Çağıl yaşım ise çok küçük

Doğduğum günden beri,

Her Kürdistanlı

Çocuk gibi,

Tespiti kuvvetle sabit,

Kurşunların hedefindeyim,

Diyarbakır duysun bu sabah devlet öldürdü beni.

Ağzından salya sümük akan düzen ne ettin bana?

Vurdun,

Katlettin,

Parçaladın beni…

Bedenim soğudu,

Ölüm içimde buz kesildi;

Bağırtılarımı, feryadımı yuttum,

Sessiz çığlığım büyüdü ben ne çok yalnızım şimdi.

Yıkıldım, içimdeki kurşun dağladı beni;

Anneciğim çaresiz,

Sefil bakışlarıyla

Ölü bedenime ağıt yakıyor,

Ateşi sönmeyen

Ülkemde,

Köyümde,

Her yerde,

Biz çocukları ne çok öldürdün yıkılası faşist devlet.

Mehmet Çobanoğlu

İstanbul

31.08.2015

İstanbul