Ağlama Kara Çocuk

Ağlama çocuk!

Akıtma umutlarını toprağa

Öyle ki pınarların

Olmalı onların her daim adresi,

Vatanı kalmalı

Masumiyetin konağı gözlerin,

Kanın ile denizleşip beslemeli her hücreni

Öpmesin toprağı onların o güzel buseleri

Hem değmez ki

Buna sebep veren mahluka!

Onlar ki sözüm ona insan

Onlar ki bey hanımefendi güya

Onlar bilmezler açlıktan kokan nefesini

Onlar tanımazlar korkuyla uyanmayı senin gibi

Ekmek dilenmemiştir dilleri yaşamak için

Öyle ki vicdanları pas tutmuş her birinin

Pahalı bir beton parçası onların ucuz yürekleri

Ağlama çocuk!

Düşmesin nurların bu kirletilmiş dünyaya

Çamurlara uğramasın senden bir parça

Bir gün iyileşecektir elbet bu kanserli hasta

Bitecektir elbet bu sefil rüya

Haydi sil gözlerini şimdi gelecek güneşli sabahlara

Zuhal Eraslan