Adsız Ağıtsız

Yüzünü hep küskünlere alıp giden yağmurlarla

Ayağı yerden kesik,

Gönlü aşka düşüren kalbinden

Kendinden başkası tabip olmayanı ..aşkı..

Müşkül ve murdar eylenmiş zamansızlığın

Dünden kalan bütün tarifi bulunmayan yerlerde pusatsız

Meyletmeksizin mesken tutup hüznünü

Akkreplere ayarlı zimmetli bir saat dönerse

Başbaşa alınmış bütün belalardan zincir çekerek

Her yanı kışkırtılmış duman çöküntülerin kaplandığı

Diyarsız dağlara

Buz koyarcasına yalnızlığında çektiği sancıların

Nasıl sussun o büyüdükçe büyüyen içe kapanık şehirler ?

Nasıl, her beklediği duraklarda yalnızca kendiyle karşılaşan

Kime avunsun..? Nesine sevinsin ?

Yerinden durmadan oynayan topraklar gibi

Ve seyri sisli perdelerde molasız gip gizli

Dünyası sürekli bildiği adreslerden merdiven merdiven taşınan

Her bir vardığı rüzgar sadece kendi ıslığını çalmakta son nefes

Doğduğu her gün ..Yorgunlaştığı her akşam..

Ufuksuz bir bakışın gözaltısı gözetlemelik

Simsiyah dürbün karartması ardiyeden

Nasıl sussun

İzi geçmişi devralan yaralara kabuk üstünde kabuk..

Nasıl açılsın geleceğe ışık

Gözleri camekan..ayağı diken...Çarşı dükkan..

Yüreği vitrininden atılmış çığlık ve kama...

Kimi kimden yar diye danışsın feryatsı

Yokladığı bütün hatırların

Kahvesi acı tadında sefil hane ah ile vah

Yol ortasında bırakılmış onca mektupların

Herbir adımsız gölgeleri kendi kendine pul pul postacısı

Kimi çağırsın

Kimden kime çağrılsın...??

Her yanını uğultular saran sessizliğiyle kırık kalp

Buruk sancı.

Islandıkca içini boşaltan kağıtların sürgün vardiyeleriyle

Rüzgarı zifir gurbetlere sürüklemekten küskünlüğe boğulmuş

Kim yansın sönmüş çıralardan arta kalanlarını

Yağmurun kollarına kapanarak

Ağıtsız..

Çırıl-çıplağını sarındığı..

Seyfi Karaca........Mayıs / 10