Açlığın Karanlığına Güneşler Doğsa

29.05.1998

GÜNDÜZLERİN SUSUZLUĞUNDA,

ŞAFAĞI SÖKTÜRDÜM;

GÖZLERİMİN AKIŞINDA.

UZAKTA,ÇOK UZAKTA,

BİR GÖLDE SÜZÜLEN KUĞUNUN,

HUZURUNU DUYUMSAMAK İSTERDİM;

YÜREĞİMDE.

AMA UNUTABİLİR MİYİM;

İNSANIN TUTSAKLIĞINI,

AÇLIK,ONUR SAVAŞINI...

ÇIPLAK AYAKLI ÇOCUKLARIN,

GÖZLERİNDEKİ O ANLAMLI İFADEYİ...

OYSA,KUŞLAR GİBİ ÖZGÜR OLABİLSE;

EKMEĞE,SUYA ÖZLEM DUYMASA ,

HİÇ KİMSE,EKMEK YETER HERKESE.

AÇLIĞIN KARANLIĞINA GÜNEŞLER DOĞSA.

TÜM YOKSULLUKLAR GÜN IŞIĞINDA ARINSA,

SEVDA TÜRKÜLERİ ÇALSA,

HER BİR YANDA.

RÜZGARLAR EZGİLERİ DÖRT BİR YANA YAYSA.

SEVİNÇLER HÜZÜNLERİ DAĞITSA.

YÜREKLERE UMUT DOLSA,

MUTLULUK DOLSA.

İŞTE O ZAMAN;

DAHA BİR GÜZEL OLURDU DÜNYA.