Acım Uç Verdi

Dur lokmamı üleşeyim, soğanımı bölüşeyim

Bağrımda ki acım uç verdi sancısını dişleyim

Huyumdur, gönül diliyle bir muhabbet istiyorum

Dostlarla görüşüp, kucaklaşıp yollara düşeyim

Haram lokma yemedim dostlar beni böyle bilsinler

Yanıma yanaşıp bana içten bir selam versinler

Çifte kunduram, içliğimden başka hiç bir şeyim yok

Yola çıktım gidiyorum “iyi insandı” desinler

Eğer sürçü-lisan ettiysem de bana hiç küsmesinler

Hakkımda sorup-soruştursunlar, bilgi edinsinler

Canlıları sevmekten gayrı hiç kusurum yok benim

Yüreğim taş, toprak, ateş değil sevgimi bilsinler

Tüm dostlar, canlar, yoldaşlar beni bir benden duysunlar

Gökyüzünde seyyar gezen tüm yıldızlarda sorsunlar

Ben sükûnet, barış, gönül diliyim cağlar giderim

Eğer bir nebze yalanım varsa kafama vursunlar

Çıktım yollara gidiyorum çok uzak diyarlara

Yazıklar olsun, beni bu kötü hale koyanlara

Ben Kağızmanlı garip Mehmet, soyadıma Çobanoğlu

İnsanlara hürmetim var selam olsun tüm canlara

Mehmet Çobanoğlu

06.04.2015

İstanbul