Acı Dilde Tutsak

çirkin mayolar okşadı tenini denizin

sessiz ve kibarsı

şımarık bir sevme gibi

eriyip giderken yüreği

sözleri bakışlarda

dozunu kaçırdı kahkahalarının

sarhoşluğunun üzerine düştü

varsıllığının rezaleti

korkmayı da beceremiyor

yalnızlığının haremindeki sevgili

dilsiz haykırışlar

anlamsız kesişlerde

kör bıçak

yüreğinin girdaplarında

yuvasız yaban gülü

acılar dilde tutsak

yaşı yanağında

bir kör bıçak

derdi tel örgülerde asılı

parmak uçları

sancılı

suskunluğa döndü takılıp

adını koyamadığı bir korku derinliği

kendine esti

ayakta durdu bir çalı

yıkılmadı rüzgardan

kırılsa da bir dalı

eğilmedi

gözler sustu

dondu sözcükler

soğuk çoğalıyordu

dilsiz

asıyor kendini

kendi dilinden

nasıl sahneledik

yorgun ömrümüzü

zaman uyanır

gül tüter

yaraya yürür su

toprakla öpüşen kan

yüze ağlayan ayna

çığlık kesilen dudak

bir baykuş yem

şahine kurulmuş pusu