Aç Mezarı Yok……..

Âlinin karnı gurulduyordu

Açtı

Çıplaktı

Sokaktaydı

Gecenin zifir karanlığında

Işıklı pencereler bakıp

Hayallerle avunmak

Ne tuhaftır

İnsan aç olunca

Açlık duygusu

Tüm duyguları bastırır

Hissetmesin

Beyninde tek düşüşçe

Yemek

Çöpler bile artık

Eskisi gibi değildi

Fareler ve kedilerden

Artan bir lokma bile yoktu

Yürüdü yürüdü

Mis gibi ekmek kokusu

Birden hızlandı

Karşısında ekmek fırını

O kadar açtı ki

Gözünün önünden

Silindi her bir şey

Daldı fırına

İti kürekçiyi

Kaptı sıcak ekmeyi

Fırladı dışarıya

Koşuyordu

Oysa saniyeler öncesi

Takat yoktu dizlerinde

Koştu koştu

Elleri yanıyordu

Sıcak ekmekten

Ama o hızını kesmedi

Tek düşündüğü ekmekti

Ekmeğini kaptırmadan

Bir kuyu’ tu yer buldu

Oturdu

Etrafına bakındı

Gelen giden yoktu

Nefes nefese

Kalbi atıyordu yerinden çıkarcasına

Oturduğu yerde başı göğsüne düştü

Elinde sıkı sıkıya tutuğu ekmeği

Parmakları arasında kaydı

Ali artık nefes almıyordu

Ali açlıktan değil

Heyecandan

ÖLDÜ