Pusuda Yalnızlık

karacadağ

yamaçlarında kardelen çiçekleri

her bahar umuda rengini verir

ve her bahar

dicle’de ak köpüklere üşüşür papatyalar

siverek düzü

hayata vurgun yürekli yiğitleri

ve sabahın eteklerinde ter taneleriyle

“memleketimdir benim”

orada

tüfekler yağlanır kerpiç damlarda

türkü kaçak

tütün kaçak

kaçak çay buğulanır şavkı vurur mağlara

ve korku ve umut ve can pusuda

pusuda yalnızlık

karacadağ,

önü diyarbekir’dir

ben hüznü avuçlarken ora mahpuslarında

bulutlarla yalpalayan rüzgarları resmedip

bakıp bakıp iç çekerdim doruklarına

karacadağ,

patikalarında ceylan ölüleri

ve bakır renkli göğüslerimizde görkemli güneşiyle

sabıra tutunan sevdaların gönüllü erleriydik

ve yollarımızda ayaklarımıza batıp çıkan devedikenleri

özlemler biraz uzak biraz diri

bekleyişlerde alçalıp yükselirken köpük köpük yalnızlık