Karanlığa Bakıyordu/denizler...

Devrilmiş o nice şah’ların

Saraylarına son bakışı gibi

Tahtını yakıp da kaçışı gibi

Baş’larda taç olması elzem iken

Deniz’ler ötesi sürgünlerde yıllanan

Ve mezarları gurbet el de anıt olan

Nazım’lar gibi karanlığa bakıyordu.

Acımasız kadere tutsak yolcuların

Bu kaçıncı üzüntüsü/kaçıncı çilesidir

Tükenmiş artık ruhları iskelesiz rıhtımlar da

Ve elleri düşmüş savunmasız her iki yanına

Elveda diyor yine o büyük sevdasına...

Yine öyle çaresiz yine öyle bir başına

Can diri yakılanlar gibi/karanlığa bakıyordu.

Kurşun Asker’lerle tüfeksiz sipersiz

Dönülmez azam sefere çıktığını bilen

Külliyen kahraman savaşçılar gibi

Mahkumiyet geçmişini hiç silememiş

Dev yürekli adem’lerin selama durduğu

Ay yıldızlı bayrak altında/karanlığa bakıyordu.

Göz bebeklerinden söküp almışlar ferini

Mum ışığından da cılız kör kalmış ümitler

Dünya’da birden çok tükenmiş hayallerini

O doğmaya yeminli güneşin battığı yerde

Adı tarihe kayıtsız kalan gençler…

Ve yiğitler gibi/karanlığa bakıyordu.

.