Kahır Hamalı

Hovardaca tüketilir zaman

Üretilmiyor ciddiye alınacak sözler

İçimden geçenleri yargılar mı diye

Suskunluğu seçmiş düşünce işçileri.

Rüzgârla girilen koşu yarışında

Yüreğimi saran korkular,

Kara tren kadar kara

Yılan ıslığı kadar soğuk.

Tutulmuş aydınlığa çıkan tüm yollar

Köşe başları işgal altında.

Şer akıyor şom ağızlardan

Beyin damarlarında ifrit dolaşır.

Cevherden söz üreten ustalar

Bilmem hangi iklimlerdeler

Yabancısı oldum,

Kahpelere kaldı meydanlar.

Kenti sarmış çakal ulumaları

Umudun sahillerinde yas var

Dehlizlerde tutuklu özlemlerimiz

Güneşi kim tutmuş bu şehirde

Tersine akıtılıyor ırmaklar

Temizliğine yetmez dört mevsimin yağmurları

İrin kokan sokakların.

Sesimin uzandığı her yer

Uykusundadır gafletin

Boşlukta kalır

İsyankâr yüreğimin haykırışları.

Ah!.. Memleketim,

Sevdâm, ümidim, yaşama isteğim, her şeyim

Senin için yaşadım, hep seni sevdim

Artık,

Kalmadı takatım , tükendi umudum

Ölmeli miyim yoksa

Kahır hamallığından kurtulmak için.