ve İşte Gidiyorsun

Ve işte gidiyorsun,

Bir sonbahar mevsiminde

Aylardan Kasım

Dökülmüş yapraklar,

Ağaçlar anadan doğma...

Kuşlar da, çiçekler de terk etmiş

Seninle gezdiğimiz kırları.

Kimsecikler yok yani,

Bir ben dolaşıyorum

Bir ben

Yap’yalnız...

Kim bilir kaç mevsim daha geçecek

Böylesine sensiz.

Ve kim bilir bu yürek daha ne ateşler görecek yokluğunda...

Ve sonra seni yazmak düşecek bana

Hasretini solacak yüreğim

Gözlerin gelecek aklıma

Ve sen süzüleceksin yanaklarımdan

Seni ağlayacağım utanmadan

O an ellerini arayacak ellerim

Ama ellerin kim bilir hangi ellerde,

Kim bilir hangi kollardasın

Belki de bu saatte uykulardasın,

Ve ben yine sana hasret

Yine sana mahkum,

Çaresizce sensizliği yaşayacağım,

Olmayan seni sensizliğe anlatacağım...