Hüzün

HÜZÜN

bir tuhaf hüzün var içimde bu akşam

yağmur ağlıyor toprağa

kar taneleri tutunamamış erimiş yaprağa

boncuk gözlü bir çocuk bakıyor

kalbimin penceresinden sokağa

büyümek istemiyor inatla direniyor yıllara

oysa zaman sormaz gel demez

ruh emekleyerek başlar ister istemez

ömrün alkışları vardır cesaret der ana

zorla toparlanırken düştüğün yerden

bir çalı dikeni batar

korku acı telaşe nerede yardım eli

ölüm blinmezin hikayesi uzak çok uzak derken

kara bir gölge düşer üzerine

yanıldın der ben zamansızım

istediğim an gelirim bakmam saate

geç veya erken...

yağmur ağlıyor bu gece bulutlar kırgın

küçük bir kız çocuğu uyumamış

bekliyor masalını yıldızların

oysa gam kuşu karşı evin damında

canhıraş feryat ediyor döksün diye bulutlar

döksün içini atsın kederini tüm kahırların

kış çıplağı ağaçlarda titriyor sudan zerreler

henüz bihaber kötülüklerden

masum henüz camdaki çocuk kadar

içimdeki tuhaf hüzün mırıldanıyor

dön bebeğim diyerek yüreğine

gün perdelerini kapatıyor..

Ş.AYDOĞAN ( GÜLCENAZ )