Şiir • Bilinmiyor

Gizdüşüm

Yazar / Şair

Kaan İNCE
person

Boşlukta kemiklerin kanattığı karanlık: Sürekli,

geceye bölünen saatlerin asıldığı yer. Kıyı boyunca

çalınan sabah: Esrik tin. Sehpada unuttum başımı, us yitik.

Divansızların bembeyaz ayetleri gibi peşin hüküm giydik.

Gözlerim deniziğnesi.

Kırıl benliğimin benli gözenekleri

İçinde, sürgünlerin gizli sessizliği.

Alnıma dayarım güz görümlük ömrümü, seherin cılız eliyle.

Uzaktaki vahşi güle hüzün kokarım. Ve ölüm ardıma leke

düşer, gözlerimden çekilen sıcaklık korkuluk yüzümde

soğur soğur, iki kaş arasında yenilir kendine uzun yol.

Çiçek tüter düşler karanlığı kısıp pencerede

gök uçurtma çeker yıldız çölüne

Bir ışık örtüsü açılacak göğe, acılaşan gecede; suya ateş

düşüp kirpiklerime gömülecek, yüzüme sıkışmış erguvan

ölüleri. Dilenci kızlara serpinti yağmurun kırık sesi.

Ay batışı gözlere iki ezgi gibi hüzün çökerim, tetikte

yalnız kalan gölgemle. Sıkıntımın yıldız sefası, n'olur

kapatma kollarını, sakalıma basma sabah. Denk cepheli

çalışmalar ederi kadar başlık paramız, asmayın bizi.

Güvencin uçuşu, alabildiğine rüzgâr;

gez arpacık göz tetikte.

Ölüm açmazda bekleyen kuş seslerine sağanak: Bakire

umutlar. Görünmez viranlığım. Çiğ damlacıkları...

Soluğunda sevişen fesleğenlerin, üç kulaç kurşuni sudan

gözlerini saran kokusu; sendeleyen hoş bir yaşam,

inanç yüklü gülüşlerde. Gecenin sararmış mühründe billurlaşan

sessizliğe dolunay doğarım.

Düş artık yakamdan

güneş kırıklarına dadanan sevda.

"Boşlukta kemiklerin kanattığı karanlık: Sürekli,"

Yorumlar

Yorumlar yükleniyor...