Başlıksız!

Bir kahve telvesi hayatım,

Falcıların infazında.

Tüm yorumlanmış yaşamlar gibi;

Bir bekleyenim,

Bir düşmanım,

Bir de yol var bana gözüken.

Bu istanbul günlerinin

Yoksunluk sendromunda.

Şimdi yaşadığım;

Gitmek vaktinin olmazları

Yoldaşım, bir köprü altı çocuğu

Hayatı çekiyoruz ciğerlerimize

Hayallerimizi kaybettik,

Hüzümsüzüdür!

Bulana dek;

Dönmeyeceğiz!

Bütün şehir, martılara emanet!..