Ay’ım Ruhumu Kör Edercesine Aydınlığındıydı

uzun

zor zahmet bir yoldan geçiyorum

taşlı,

dikenli

Şems'in kavuruculuğuyla daha meşakatliydi yol

her adıma hep umut yüküyle yürümek

gece karası gözlerini göremediğimde

duvara yaslanıp düşler ülkesindeki anlarım gelir

bir kapı açılır usulca

Ay"ım

ruhumu kör edercesine aydınlığındıydı

ışıklı yola girdim ansızın.

mavi denizinde yüzmeyeli

o kadar çook zaman olmuştu ki,

her anı yılların susuzluğuyla kana kana içtim.

kararmış yüreğim yeniden bahar dalı gibi yeşerip gençleşmekteydi

hicranın çatık kaşlı

bezgin bakışları bile alevsizdi artık

gönül aynasına baktığım cancağızım yanı başımdaydı

zaman diliminde herşey değişti,

kalemim sanki baştan yazılıyordu

sabrımdı beni teselli eden.

İstanbul'un güleryüzü

daha bir diri eşlik etmeye başladı ışıklı yola girince

hicrana ait ne kadar kötü his varsa

güzelliğinin içinde kayboluyor

mavi düşler kelebeğine dönüştü birer birer.

kelimelerle anlatılmazdı o an cerayan edenler

sarhoştum;

hiçbir iksirin sarhoş edemeyeceği kadar.

kalbimde çarpıntı değil

çocuksu çırpınışlar vardı artık.

bedenim;

beyaz üveyikler kadar şahikaydı

gözler kördü tüm hicrana

tatsız,

renksiz düşlere. .

özlem yanığı sözcüklerim acıdan kavrulmayacak.