“İçimde barut gibi korkular, ve Şeytân ateşten…”


SONUÇ:

Sen kalbin iskeleti
Sen, isin kel eti;
Dumana düzbar cânlar veren

İpek mendil ciğerim,
Nefes nefes böceklenişin

Sana bir yürek borcum var,
Gel göğsümü hacz’et
Mezc’et bende beni
Mecz’et bende seni

Etle doldu rûhum,
Gel, boşalt beni
Damarımdan etler akıt tenim

Saçlarımda saçının lekesi
Ne sen rengini buldun
Ne ben rengin renkinde kaldım
Reng renk boyalı baş tüylerimiz

U sesin…
Bu se(n)sin…
Kurt düşüren
Sisli sesin
Çinko damarlarımda duran
H/isli sesin
Kulağıma, kılığıma, kulluğuma
Harâm değil, mahrem değil,
Mahrûm etme sesin!

Yalnızlığım bir böcek hamamı
Haşere sessizliğim…

Görme özürlü bıçaklara yattım
Daha çok c/ânım yansın deyû
Cân kanlanınca, kınlanır kılınçlar
Fazlalığım, eksikliğine yaratılmıştır

Sen bende mühür,
Ben sende, kırık bir kalem imzâsı
Sen neden benim kadar sevmezsin ki seni!

Ve ben, senin kefenlediğin şiirlerle yaş a yanım

Bitkileri bırak,
Ağacımın köküne yürü
Bir ozmoz dağılımı,
Taşırım her yerime seni

Fotosentez dediğin ne ki!
Ben her dalımı dolar da
Sana bir şems eylerim

Gri bir günde gel
Yangın sonrası kül kıymeti
Kül-mül bereketi..

Demirin demirime çelik
Ve senin çilek kalbin
Bin dilek dal bin

Senin gelişin,
Yüzümün gömlek atma mevsimi
Daha bir güzel olur sûretim,
Değince sîretime sîretin

Değilin değili kendisi;
Çelişkinin çelişkisi yorucu bir rast
Makâmımda felsefik bir arâbesk
Ve her şarkının no(k)tası sen

Alnıma yazı sözlerin
Neşîdelerin, kaderim…
Her neşr bir kazâ!
Her söz yara-bere


GİRİŞ:

Sâhile vuran yakamozlar,
Aya adanan şavklardır
Bir mâhtâb hatrına
Kaç ışık ili kurbân edildi!

Sözün doğru’su:
Ay balçıkla sıvanmaz.
Zıvanasız leşler üzmesin seni!
Edebleri sıvasız,
Doğrusal çizgileri, deve simetrisi
Sayfaları kan, cenîn;
Kürtajlı çün perileri
Ve bîbaba ilhâmları…

Donmuştu, sen çözdün,
Gel iliğimi, omuruna boşaltam senin
Kalbini kalbimin yanın ko
Kafesini bir kemik kaydırgalıp
Kafesime geçir de
Her yeri kapansın,
Karanlığımızda kalsın kalblerimiz

Çoğumu suyumdan vurdular
Ya gel ak çorağıma,
Ya da bul sularımın kâtilini

Ve yüzün
Yüzümde yüzüğün
Beni boğazımdan
Ve şâh damarımdan
Sana nişanladılar

S/özümüz s/ağlığa;
Örüşelim!


GELİŞME:

“Bahâr!
Çiçeğim…”

Bahârı, bir çiçeğe sığdıran
Mîr çakışık mîrin, ân’ın…
Ki İspanya,
Teker teker
Sandalyenin altında
Sen, yeşillensin deyû
K/alp er’itip
Bir bahârın ayaklarına sürensin

Ve holly/roma
Bunu bir sen anlarsın
Bir yarımay gülümsersin
Ve bilki hatırlarsın
Onu beklettiğini,
Belki de ektiğini
Yağmurlu bir gündü zâten,
Hoş, filizlenir sevgili öğretmenin
Ve köy’lüm!
Özrün enstitüsü olmaz!
-Sözlerinden bir fâsıl idi senin-


Bilirim sen öldüğümde
Veya ben öldüğünde
Çıkınında benim şiirlerim;
Bir gün bilinirsem,
Bu, sendendir…

Her şiir,
Her üslûb bitti de
Sen hiç bitmedin

Anladım ki
Sen, benim ben’imsin…








Âşk’iderek Âşktan Öc Alma Hepliği

Rahim Konseri Antimüzikal Korkular

Kolera Bitimi Telef Kaos Horozlar

Amas Bağ Adresleri Köfte Çiğleri

Niğde Kar’altı Buzî Soğuklar Demi

Feyzullah Oğlu İbrâhîm
Kaş-Göz, Kış-Güz Gripleri

21 Şerbet 2012, 05:43

Puan:2.5